Loup Garou

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΛΕΝΤΙΑ!!!

Οι Κρητικοί μιλούν με μαντινάδες

Ότι και να 'χει ο Κρητικός με λόγια δεν το λέει,
με μαντινάδες χαίρεται, με μαντινάδες κλαίει!

Οι Μαντινάδες είναι η πιο συνηθισμένη μορφή λαϊκού τραγουδιού και αποτελούν ποιητικό είδος διαδεδομένο σε ολόκληρη την Κρήτη.
Η Κρητική μαντινάδα είναι δίστιχο με δεκαπεντασύλλαβους και ομοιοκατάληκτους στίχους στην διάλεκτο της Κρήτης.
Κάθε μαντινάδα έχει αυτοτελές νόημα παρά την περιορισμένη έκταση της.
Υπάρχουν ωστόσο και οι μαντινάδες που λέγονται σε απάντηση άλλης μαντινάδας.
Στην περίπτωση αυτή η μια συμπληρώνει την άλλη και δεν ισχύει ο κανόνας του αυτοτελούς νοήματος.

Η μαντινάδα είναι ο ξεχωριστός τρόπος με τον οποίο οι νέοι, οι γέροι και τα παιδιά της Κρήτης έχουν τη δυνατότητα να εκφράζουν κάθε στιγμή τη πληθώρα και τη διαφορετικότητα των συναισθημάτων τους, τον πόνο, τη χαρά, την προσμονή, τη λαχτάρα, τον έρωτα, τον θυμό, την εκδίκηση, τη νοσταλγία.
Εχουν ειπωθεί και συνεχίζουν να λέγονται χιλιάδες μαντινάδες για κάθε εκδήλωση της ανθρώπινης ζωής.
Οι περισσότερες αφορούν την αγάπη και τον έρωτα αλλά δεν λείπουν οι σατυρικές, της ξενιτιάς, διδακτικές, πειρακτικές, του αρραβώνα και του γάμου, για θέματα της καθημερινότητας και φυσικά για τον θάνατο και την απώλεια αγαπημένων προσώπων.

Οι μαντινάδες λέγονται σε γλέντια με τη συνοδεία της λύρας, ή χωρίς όργανα σε παρέες, στο καφενείο, σε καθημερινές συζητήσεις.
Οι περισσότερες σπάνια γράφονται σε κάποιο τετράδιο, και ακόμα λιγότερες τυπώνονται σε κάποιο βιβλίο.
Πολλές λέγονται και ξεχνιούνται, αλλά οι καλύτερες αποστηθίζονται και περνούν από στόμα σε στόμα.

Δημοτικά τραγούδια Τα τραγούδια ενός λαού είναι το αντιπροσωπευτικότερο στοιχείο της ψυχής και της ζωής του. Μέσα σ' αυτά αποτυπώνονται οι αγώνες του, οι αγωνίες του για τη ζωή και το θάνατο , τα οράματά του, η βιοθεωρία του και εν γένει η ιστορική του παρουσία. Είναι το ξέσπασμα της ψυχής του λαού σαν συγχρονίζεται από τη χαρά, τη λύπη ή άλλα συναισθήματα, με τα οποία αισθάνεται την ανάγκη να εκφραστεί σε στιγμές ψυχικής έξαρσης.

Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι μικρά απλά τραγούδια που τραγουδούν απλοί άνθρωποι. ...είναι στο βάθος μάλλον κοινωνικού περιεχομένου τραγούδια.

Ο Ματθαίος Γιαννούλης κατάγεται από το όμορφο χωριό της Νάξου, την Απεΐρανθο από όπου πήρε και τα πρώτα μουσικά νησιώτικα ακούσματα, ιδιαίτερα από τον θείο του Γιώργο Γιαννούλη που έγραφε νησιώτικα τραγούδια. Οι εορταστικές εκδηλώσεις της Νάξου είναι ο χώρος που δοκιμάζει τις φωνητικές του δυνατότητες με επιτυχία.

Αυτή η πρώτη επαφή με τη μουσική τον οδηγεί στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις μουσικές του σπουδές αφού πρώτα μαθήτευσε δίπλα στο Γιώργο Κόρο και στο Στάθη Κουκουλάρη. Σπουδάζει στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών φωνητική, ορθοφωνία και μαθαίνει να παίζει λαούτο, κιθάρα, μπουζούκι και αρμόνιο.

Για τον Λευτέρη Βαζαίο δεν υπάρχουν πληροφορίες.

Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΣΑΤΥΡΑΣ :D
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΙΛΗΣ και ΗΛΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΥΔΗΣ
και ΑΛΛΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ;)

Γεννήθηκε στη Κοκκινιά την 1η Σεπτεμβρίου 1927,Γιος του παλιού και διάσημου ρεμπέτη Στελλάκη Περπινιάδη, ο Βαγγέλης ήταν ψάλτης στην Οσία Ξένη της Κοκκινιάς. Ως τραγουδιστής ξεκίνησε το 1947 από τα ταλέντα του Μίμη Τραϊφόρου, με τραγούδια της Σοφίας Βέμπο. Γρήγορα όμως πέρασε στο λαϊκό και το δημοτικό τραγούδι, όπου καθιερώθηκε και είχε μεγάλες επιτυχίες, όπως: «Τα νέα της Αλεξάνδρας», «Αχ γιατί δεν μ' αγαπάς», «Γύρισε κοντά μου», «Μαχαραγιάς», «Δεν θέλω παλάτια και λεφτά», «Το μεροκάματο του πόνου».
Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της ζωής και του τραγουδιού για τον Βαγγέλη Περπινιάδη ήταν οι εμφανίσεις του στα πανηγύρια, γεγονός που τον κράτησε πολύ ψηλά στη συνείδηση του κόσμου. Επί 50 χρόνια τραγουδούσε και διασκέδαζε τον λαό στα πανηγύρια της Αττικής και της υπόλοιπης Ελλάδας. Παράλληλα, έκανε τον γύρο του κόσμου και τραγούδησε για τον Ελληνισμό, σε Αμερική, Αυστραλία, Καναδά και Ευρώπη. Λίγο πριν από το τέλος της ζωής του, εμφανιζόταν σε κέντρο στην Πάρνηθα, το τελευταίο του τραγούδι που ηχογραφησε ηταν το «Δώστε μου τα νιάτα μου». Πέθανε στο σπίτι του στο Δάσος Χαϊδαριου τη νύχτα 11-5-2003 αφου ταλαιπωρήθηκε αρκετά χρόνια με τον καρκίνο ο οποίος τον βασάνιζε «Τα πάντα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος, αρκεί να ξέρεις γιατί ζεις και γιατί πεθαίνεις». Λόγια του Βαγγέλη Περπινιάδη «Κουράστηκα για να πονώ / και θέλω να πεθάνω / τέτοια ζωή με βάσανα / πια δεν μπορώ να κάνω. Θέλω να φύγω απ' τη ζωή / ο τόπος πια ν' αδειάσει / κι ας έρθει άλλος στον ντουνιά / για να καλοπεράσει»...