Πώς ν' αγγίξεις τη χαρά, ουράνιο δώρο σταλμένο στο βυθό της μοναξιάς σου,

πώς να ικετεύσεις ψίχουλα παρηγοριάς, λέξεις κρεμασμένες σε χείλη σφαγισμένα.

Κείνο το μουντό φθινοπωρινό απόγευμα ζωήρεψες για λίγη ξαστεριά,

ρόδα αμάραντα στη φλόγα των ματιών σου.

Δεν είναι ο χρόνος φθοράς στοιχείο, μήτε οι ώρες που περνούν τα λογικά τους χάνουν,

είναι το διάβα σου που άτολμο κύκλους σχηματίζει,

αιώνια προϊστορία, θνητή αδυναμία επιμένεις συνεχώς στις άσκοπες επαναλήψεις σου.

Σαν έρθεις κάποτε στη χώρα των συλλογισμών, κλέψε λίγες στιγμές από το δανεικό σου χρόνο,

εδώ είναι η λύτρωση, εδώ και η χαρά, αν τις θνητές σου σκέψεις μπορέσεις να δαμάσεις.

~ Το μεγαλείο της αγάπης είναι μόνο για όσους έχουν καρδιά, που χτυπά σ' αρμονία με την καθαρότητα της ψυχής και του πνεύματος ~

~ Η μουσική είναι η "ταυτότητα" της ψυχής ~

"Tι ευτυχία να μπορούσε ο Έλληνας να σεριανίζει στην Ελλάδα χωρίς ν' ακούει φωνές, θυμωμένες, αυστηρές, από τα χώματα! Για έναν Έλληνα όμως το ταξίδι στην Ελλάδα καταντάει γοητευτικό κι εξαντλητικό μαρτύριο. Στέκεσαι σε μια πατημασιά ελληνικής γης και σε κυριεύει αγωνία: Μνήμα βαθύ, πατωσιές πατωσιές οι νεκροί, κι ανεβαίνουν παράταιρες φωνές και σε κράζουν, γιατί ό, τι μένει από το νεκρό, αθάνατο, είναι η φωνή του. Ποια απ' όλες τις φωνές να διαλέξεις; Κάθε φωνή και ψυχή, κάθε ψυχή λαχταρίζει ένα σώμα δικό της, κι η καρδιά σου ακούει, ταράζεται και διστάζει να πάρει απόφαση, γιατί συχνά οι πιο αγαπημένες ψυχές δεν είναι πάντα κι οι πιο άξιες. Όταν ένας Έλληνας ταξιδεύει στην Ελλάδα, το ταξίδι του μοιραία μετατρέπεται σ' επίπονη αναζήτηση του χρέους. Πώς να γίνουμε κι εμείς άξιοι των προγόνων, πώς να τη συνεχίσουμε, χωρίς να την ντροπιάσουμε, την παράδοση της ράτσας μας; Μια αυστηρή ασίγαστη ευθύνη βαραίνει τους ώμους σου, βαραίνει τους ώμους όλων των ζωντανών Ελλήνων. Ακαταμάχητη μαγική δύναμη έχει το όνομα. Όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα έχει το χρέος να συνεχίσει τον αιώνιο ελληνικό θρύλο. ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ "Αναφορά στον Γκρέκο"

"Κάθε ομορφιά είναι αιωνιότητα. Ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, χώμα, αέρας, φως, είναι μέρος της αιωνιότητας. Αιωνιότητα δεν είναι ό,τι αντέχει στο χρόνο - γιατί τότε θα'χαν τα πρωτεία οι πολυκατοικίες και οι ουρανοξύστες - αλλά ό,τι σφραγίζει μια στιγμή ανεπανάληπτα..."
ΛΙΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ